Archiwa kategorii: wrażliwość

Dzień Dziecka

Może nowy model telefonu? A może lepszy rower? Nie, lepiej wesołe miasteczko, duże lody i kolacja w dobrej knajpie. Może jednak nowszy laptop i jakaś gra do tego? A może…

- Gdy urodził się Pawełek szaleliśmy z radości. Taki wyczekany i kochany od pierwszej kreski na teście ciążowym. I życie jak w bajce przez prawie pięć lat. Gdy zemdlał pierwszy raz, był bardzo gorący lipiec więc myśleliśmy, że to przez upał i zmęczenie. Był taki żywy, wszędzie go pełno i ten śmiech, który do dziś odbija się echem od ścian. O tym, że to białaczka dowiedzieliśmy się niedługo po pierwszym zasłabnięciu. Naszym domem stała się onkologia. Badania, leczenie, szukanie dawcy. Jego ciałko znikało w oczach. Przestał się śmiać i chodzić. Patrzył w okno i pytał, kiedy znowu będzie mógł pograć w piłkę. Nie obiecywałam, zawsze jak mantrę powtarzałam, że już niedługo. Do jego łóżka inne dzieci z oddziału przywiązywały kolorowe balony. Po blisko dwóch latach walki spojrzał na nie i powiedział, żeby je odwiązać, bo  chce lecieć razem z nimi. I zasnął. Był słoneczny dzień, matki z dziećmi szły na lody i place zabaw. Ja wybierałam trumnę i kwiaty dla swojego synka. Minęły trzy lata. Jutro kolejny Dzień Dziecka. Znowu z mężem przyniesiemy na cmentarz kilka balonów i puścimy w niebo. Prezent dla Pawełka.

- To był wypadek, po prostu. Kierowca jechał za szybko, Marysia nie zdążyła uciec na pobocze. Wlókł ją za sobą jeszcze kilkanaście metrów. Lekarz w szpitalu obdarł nas z wszelkich złudzeń mówiąc, że jeśli nawet przeżyje wszystkie skomplikowane operacje już nigdy nie będzie chodziła. Od czterech lat przykuta do wózka, w rękach też ma niedowład. Mało mówi, a jeśli już to niemo przez łzy. Łzy pretensji o to, że ją ratowaliśmy. Ma 17 lat, koledzy szaleją na imprezach, zakochują się, realizują swoje pasje i marzenia. Wiesz jak to jest gdy pytasz swoje dziecko co by chciało na Dzień Dziecka i słyszysz, że umrzeć? Nie wiesz. Zamykasz się w pokoju i gryziesz palce do krwi albo wsiadasz w auto, jedziesz  i wysiadasz w szczerym polu. Krzyczysz do Boga, w którego przestajesz wierzyć. A potem wracasz i udajesz, że jesteś silna i wszystko zniesiesz. Nawet widok mokrych oczu twojej córki, która nienawidzi cię za to, że pozwoliłaś jej żyć.

- Dzieci powinny mieć swój dzień codziennie. Nie wiem kto wymyśla te bzdurne święta. Tylko tego jednego dnia mamy je bardziej kochać, więcej przytulać i mówić jak bardzo są ważne? Kupować bezwartościowe przedmioty? Po co? Są ważniejsze rzeczy. Mój syn czeka na czyjąś śmierć, po to żeby sam mógł swobodnie oddychać. Taki prezent na Dzień Dziecka. Od roku jest przykuty do rurek z tlenem. Jego jedyna trasa to pokój, łazienka, kuchnia. Na tyle starcza długość kabla koncentratora. Są jeszcze wycieczki karetką na sygnale do szpitala, gdy dławi się krwią podczas kolejnego ataku. I nowi znajomi z oddziałów, nie na długo bo zazwyczaj i tak w końcu wywożeni w czarnym worku. Mówi, że ja jestem jego najlepszym prezentem. Mówi, że beze mnie już dawno by się poddał. Dobrze, że nie zna prawdy. Bolesnej prawdy o bezsilności, która sprawia, że jestem cieniem samej siebie. Bo gdy na twoich oczach odchodzi to co masz najcenniejszego i nic nie możesz zrobić, nie myślisz o prezentach w durne święto. Tylko o tym, komu sprzedać duszę żeby go uratować.

- Mam dwoje pięknych, zdrowych dzieci. Jak co roku zjemy obiad na mieście, każde z nich zamówi to, na co ma ochotę. Wieczorem kino i ogromny deser zamiast kolacji. Taki wiesz zwykły – niezwykły dzień. A gdy zasną, znowu opowiem im o ich braciszku lub siostrzyczce, która mogła być teraz z nami. Tylko zły los zechciał inaczej i zabrał po trzech miesiącach noszenia pod moim sercem. Zawsze tego dnia kupuje o jednego ptysia więcej, z myślą o moim trzecim dziecku. Wiesz, ludzie gonią nie wiadomo za czym i zapominają, że miłość trzeba pielęgnować każdego dnia, że dzieciom trzeba mówić często kocham cię. Nie tylko 1 czerwca. Bo to cholerne życie jest takie nieprzewidywalne a dzieci, to największe dobro jakie może nas w nim spotkać.

W moim domu nie obchodzimy Dnia Dziecka. Moje dzieci nie odróżniłyby go od pozostałych. Bo każdy dzień jest ich świętem.  Bezwarunkowa miłość, poczucie bezpieczeństwa, ciepło i zaufanie. Spróbuj, na takie prezenty stać każdego.

pil

Pusty pokój

Środek nocy. Sen przerywa kaszel. Stopniowo przeradza się w duszność. Gdy wbiegam do jego pokoju, siedzi już na łóżku i usiłuje złapać resztki powietrza. Podaje chusteczkę, której barwa zmienia się na ciemno bordową. Leki, tlen, walka z czasem. Patrzy na mnie i wiem, o co prosi. Bladym świtem dzwonię na oddział. Pakuję walizkę, załatwiam formalności. On usiłuje  przez 200 kilometrów odespać ostatnio zarwane noce. 200 kilometrów,  które od teraz zaczną nas dzielić. Na jak długo, tego nie wie nikt. Wchodzimy, między tak strasznie znajome mury. Szpital, drugi dom. Pielęgniarki patrzą na mnie, próbujemy rozmawiać chociażby o pogodzie. On siada w kącie. Mierzą saturacje, robi dobrą minę, choć wiem, że nie ma na nic sił. Nasze oczy spotykają się na chwilę, czuje jak dotyka niepewnie mojej dłoni. Znikam za drzwiami gabinetu. Słyszę, że nerki odmawiają współpracy, że wszystko wygląda coraz gorzej. Słyszę, że niedowaga ciała, że płuca i serce przestają nadążać.  Wychodzę i staram się z całych sił, stawiać krok za krokiem. Staram się nie upaść. Staram się by rozpacz, nie zamieniła się w głośny szloch. Staram się być dzielną matką.

Znamy się z pielęgniarkami od lat, rozmawiamy szczerze. Ukochana siostra Tosia patrzy na mnie, kładzie mi rękę na ramieniu i mówi, że muszę go jakoś przekonać. Mówi o tym, że kiedy przyjdzie czas na ostateczną walkę, na przeszczep, to tak skrajny ubytek wagi  go zdyskwalifikuje. Mówi też o tym, że Łukasz mój mąż, który odszedł cztery lata temu, byłby ze mnie dumny. Nie przyznaje jej się, że śnił mi się ostatniej nocy. Przytulałam się do jego pleców i szeptałam, że tęsknie, a on odpowiadał – przecież jestem. Wracam na salę, rozpakowuje rzeczy syna i słyszę – Jedź już, jestem zmęczony a moja siostra cię potrzebuje. Rozdarta na strzępy wsiadam w auto. Nie wiem nawet kiedy znajduje się w domu. – Jak tu cholernie cicho – myślę i staram się oddychać. Staram się wykopać wszystkie złe myśli. Jak zaprogramowany robot, wstawiam pranie, robię obiad, opiekuję się chorą córką, zaglądam na służbową pocztę. Odpędzam wspomnienia.  Najpierw sprzed pięciu lat, gdy na kwalifikacji do przeszczepu Łukasza usłyszeliśmy, że jeszcze nie czas. Przeganiam wspomnienia, gdy rok później, dokładnie 10 lutego, zmywałam krew z posadzki w łazience. Gdy reanimowano go przez ponad godzinę, podłączano respirator i dawano do zrozumienia, żebym nie liczyła już na nic.  Czas, w którym kazano mi wybierać kolor trumny, tekst do nekrologu, czas w którym niebo miało tylko brunatny kolor.  Przecież jestem silną matką, nadczłowiekiem, który udźwignie wszystko.

I przychodzi znienawidzona noc. Zaglądam do pokoju córki, a moje stopy ledwo dotykają podłogi. Przechodzę przez nieludzko długi przedpokój i przekraczam próg jego pokoju. Jest 3.25, całe miasto i większość świata śpi. Siadam na pustym łóżku i choć rozum podpowiada co innego, szukam bicia jego serca. Na ścianie, wspomnienia malują obraz. Gdy pierwszy raz, zaraz po porodzie poczułam zapach jego skóry. Gdy wyrwano mi go z objęć niedługo po tym, i kazano się mocno modlić. Obraz, na którym  jego wątłe ciało, walczyło mocno zaciskając miniaturowe piąstki. Obraz, gdzie oczy lekarza nie wydając żadnego dźwięku, przygotowywały mnie na najgorsze. Obraz z nadzieją w tle. I powroty do domu. Te niesamowicie radosne momenty, gdy jego głos niósł się po całym wszechświecie. Bo przecież dziecko, to cały świat matki. I zabierający tę radość głośny sygnał karetki. I bieg korytarzem szpitala, i zamykane z hukiem drzwi, i słowa – proszę czekać. I miniaturowe okienko w drzwiach, przez które widać tylko główkę twojego dziecka. A w niej wbite igły, przez które sączy się ratunek. Miliony rurek, w małym ciałku. Rurek, przez które płynie życie. I znowu powrót, i znowu pukanie do drzwi. To śmierć, która od szesnastu lat, wciąż nieustannie chcę go zabrać. I ja, nad wyraz odważna, która na nic nigdy się nie skarży. Płacze tylko wtedy, gdy nikt nie widzi. Tylko poduszka, którą z całych sił przytykam usta, wie o mnie  wszystko. Słyszy krzyk matki, która panicznie boi się o życie swojego dziecka.

Jest 5.00, wstaję i staram się zapanować nad zawrotem głowy. Podchodzę do okna. Widzę drzewa, przez które usiłuje przebić się jeszcze bardzo ciemne niebo. Czuje ciepło na policzkach i choć już kompletnie nie wierzę, błagam. Błagam o jeszcze choć jedną wspólną godzinę. Dobę, tydzień, miesiąc, rok.  A kilka chwil później, przez słuchawkę telefonu słyszę – Dobrze, że jesteś mamo. Jest dla kogo żyć.

Jest o kogo walczyć, mój synu.

pok

 

.

 

Dzieci z ” Innego Domu”

Pakuje dyktafon, notes i aparat fotograficzny. Gdy jednak przekraczam próg tego „innego” domu od razu wiem, że nie dam rady zrobić nawet jednego zdjęcia. Nie chcę pokazywać ich ogromnych, mądrych, pięknych i przerażająco smutnych oczu. Usiądę, wysłucham i namaluje je słowami.

Nie myślę o tym miejscu „dom dziecka”. Cieszę się, że w ogóle mamy jakiś dom, ja i bracia. Ciepłe łóżko jest, posiłki, opiekunowie  i fajni koledzy. My naprawdę trafiliśmy do raju. Z samego środka piekła – Dominika ma dopiero 13 lat, a wciąż muszę się pilnować, żeby nie rozmawiać z nią jak z dorosłą – Trafiliśmy tu całą trójką w ubiegłym roku. Moi bracia tam siedzą, bliźniaki, podobni co nie? . Oglądam się i widzę dwóch siedmiolatków, pochłoniętych układaniem klocków. – Niedawno byli tu dziennikarze z telewizji, nie chciałam rozmawiać. Po pierwsze to facet był, a ja się jeszcze ich trochę boję a po drugie, cukierki nam rozdawali, jakby mnie można było za coś słodkiego kupić. – Prawą ręka odruchowo sięgam do torebki. Zamykam ją, żeby nie zauważyła tej ogromnej ilości batonów. Robi mi się wstyd. – A pani to taka jakaś inna jest. Przyznaje się, że na pani profil zaglądałam jak nam powiedzieli o przyjeździe. I widziałam koty, a ja je kocham. Może kiedyś, jak już dorosnę, znajdę pracę i braci stąd zabiorę, to sobie kota weźmiemy ze schroniska. Bo my też tak trochę jak te zwierzaki stamtąd, z nosami do szyby przyklejonymi czekamy. I łasimy się do każdego kto tu przyjdzie, żeby się przypodobać, żeby ktoś nas zabrał do domu. Ja tak nie robię, braciom też zakazałam. My już raz mieliśmy dom. Grzyb na ścianach, zimno, matka z ojczymem wiecznie pijani i ci ich koledzy. Przychodzili, przynosili wino, wyjadali resztki jedzenia, włazili do naszego pokoju. Na strych chłopców zabierałam, na taki stary materac. Nie spałam, czuwałam żeby im ciepło było, żeby im nikt krzywdy nie zrobił. Nie wierzę, że może być inaczej. Bo jeśli rodzona matka nas nie kochała, to jak obcy mógłby? Lepiej tu zostaniemy. Ja się dobrze uczę, żeby pracę mieć i zarabiać tyle, by Kubę z Maćkiem zabrać do siebie. I będą mieli swój pokój i ciszę . Może wtedy przestaną się moczyć w nocy i zapalać światła. Matki tam nigdy nie wpuszczę, to ja będę ich mamą. I zawsze będę nocą sprawdzać, czy nie jest im zimno.

Karolina ma 17 lat, jest piękna. Szczupła, wysoka, duże brązowe oczy. Uśmiech na niesamowicie spokojnej twarzy. Siadamy w pokoju, który dzieli z innymi dziewczynkami. Nad łóżkiem zdjęcie. – To ja, młodsza siostra i mamusia. Jak jeszcze tata żył i było normalnie. Tata chorował bardzo długo, jego leczenie kosztowało tyle, że mamusia bardzo się zadłużyła. Po jego śmierci było już tylko gorzej. Wysprzedała prawie wszystko co mieliśmy, spaliśmy na łączonych fotelach, lekcje przy małym stoliku w kuchni odrabiałam. Ale to nie wystarczało, pieniędzy wciąż brakowało a mamusia przestała jeść i spać. Za to w domu, coraz częściej pojawiała się butelka czegoś mocniejszego. Pewnie, że miałam pretensje, że my w dziurawych butach a ona pije. Nie biła nas, nie krzyczała. Upijała się, nieraz znikała na dzień lub dwa. Przed Mopsem udawaliśmy, bo zdawałam sobie sprawę, że nas jej odbiorą. A przecież, to nie wina mamusi. Żal do niej ? A o co? Dobrze, że nas oddała w końcu,  a nie zakopała  w beczce, jak robią inne matki. Zresztą, nie można mieć żalu do chorych ludzi, bo gdy flaszka jest ważniejsza niż oddech czy własne dziecko, to musi być choroba prawda? No niech pani potwierdzi, oddała nas z choroby, nie z braku miłości? Ja wierzę, że mamusia z tego wyjdzie, zawalczy o siebie, o nas. Jak tylko osiągnę  pełnoletność, to pojadę do niej, do naszego domu i pomogę jej. – Tak ładnie o niej mówisz .  - Bo ja nie mam pretensji do mamy, tylko do losu. Po co nas tu zesłał wszystkich, skoro miał tak okrutny plan. No niech pani sama powie, jaki jest ten Bóg, jeśli zabrał ojca, potem dom i matkę. A nas wepchnął tu. Ja wiem, może nie powinnam tak mówić, ale chyba mam prawo tego nie rozumieć?

Karol jest uśmiechniętym, sprawiającym zadowolonego z życia nastolatkiem. Zadaje milion pytań aż zaczynam się śmiać i żartobliwie strofować, że to ja jestem dziennikarką i ja mam pytać. – Kurcze, może ja też kiedyś będę tak jak pani? To ciekawe zajęcie a  ja strasznie lubię oglądać reportaże i filmy dokumentalne. Nic szczególnie zaskakującego pani ode mnie nie usłyszy. Historia jakich setki tutaj. Ojciec z matką ćpają. Biedy aż takiej nie było, bo ojciec tych handlował. Dopiero jak go zamknęli, to się wszystko posypało. Matka się jednego razu tak zaćpała, że moja pięcioletnia siostra najadła się tabletek, jakiś kwas to był czy coś takiego. Cała zsiniała, przestała oddychać. Nie wiedziałem co robić, wybiegłem na klatkę i krzyczałem. Sąsiedzi przyszli. Potem pogotowie. Mała w szpitalu była ponad dwa tygodnie, w tym czasie już u nas policja, sąd. No co będę opowiadał, zna pani pewnie te procedury. Od razu się tu odnalazłem. Może dlatego, że większość życia i tak byliśmy sami. Bo co z tego, że rodzice byli niby za ścianą, jak w zupełnie innym świecie. – Patrzy chwilę przed siebie, oczy mu się lekko szklą ale szybko się otrząsa –  A jak ma na  imię pani córka? O! To tak jak moja siostra, której się poszczęściło, bo ją wzięli ludzie, co nie mogą mieć swoich dzieci. Nie, ja nie mogłem tam iść, takich co mają po 15 lat już nie bardzo chcą. Ale fajnie, że siostra już nie musi tu być. Nie myślę jeszcze o tym, co będzie jak osiemnaście skończę. Szczerze, to jest mi tu dobrze. Najchętniej, zostałbym na zawsze.

Zbieram swoje rzeczy, trzęsą mi się dłonie i usiłuje nad tym zapanować. Rozmawiam jeszcze chwilę z wychowawcami, pytam czego im potrzeba najbardziej, jak idzie remont. Żegnam się. Idę długim korytarzem do drzwi, gdy nagle słyszę tupot dziecięcych nóżek. To ośmioletni Robert. – Proszę pani! Proszę pani, a Karol mi powiedział, że pani potrafi cuda sprawiać. – Patrzę na stojącego nieopodal uśmiechniętego chłopaka i szukam w głowie odpowiednich słów, by wytłumaczyć Robertowi, skąd taki przydomek. Nie zdążam i słyszę – To mogłaby mi pani wyczarować nową mamę? Bo moja miała przyjechać ale chyba zapomniała,  już tak długo jej nie ma.- Czuje jak znikam, chowam się w sobie, zapadam. Odruchowo, choć nie wiem czy powinnam, przytulam jego  drobne ciałko i głaszczę po głowie. – Nie jestem czarodziejką ale będę mocno wierzyć w twoje marzenie. Patrzy na mnie przez chwilę, chwyta mnie za rękę i mówi – Teraz to na pewno się spełni, bo już nie będę z tym marzeniem sam.

Przed ośrodkiem, na ławce czeka na mnie piękna Karolina. – Ja tylko chciałam coś sprostować. Bo powiedziałam pani, że los nam zabrał wszystko. Ojca, dom i mamę. Nie, mamusi mi nie odebrał. Zawalczę o nią,  to ona nas urodziła i nie chciała dla nas takiego życia. Bo przecież, my jesteśmy takie same dzieci jak wszystkie inne, tylko z tego Innego Domu.

dzie