Powiedz im, że narkotyki zabijają nie tylko tego, kto je bierze.

Poznałam go kiedyś na jednym ze spotkań, dla rodzin uzależnionych. Poszłam tam z przyjaciółką, której mąż zaćpał się na śmierć. Zwyczajnie podał mi kubek z wodą, zamieniliśmy kilka zdań. Dałam mu adres swojego bloga i kontakt mailowy. Odezwał się po dwóch miesiącach. Bez ogródek napisał, że zgadza się na rozmowę. – Już od dawna o tym myślałem. O tym, żeby może trochę siebie oczyścić ale też przestrzec innych. Tylko tak sobie myślę, że narkoman w ciągu nie czyta blogów czy gazet. Wiem, bo sam byłem po tamtej stronie. Ale staram się wierzyć, że dobrze robię, że to potrzebne. Jeśli pozwolisz, będę mówił sam, po swojemu, chaotycznie.

Zgadzam się. Milcząc lekkim uśmiechem, włączam dyktafon, dolewam nam herbaty. I znowu zaczynam się bać. Bać tego, co za chwilę usłyszę.

- Dom miałem nijaki. Ani dobry ani szczególnie zły. Ojciec sporo popijał, nie bił, nie krzywdził fizycznie ale pił i prawie nie pracował. Jak umarł, mama została ze swoją skromną rentą. Bieda, nie będę ściemniał. Mieszkanie, opłaty i ja. Ten, który powinien stanąć na wysokości zadania, wesprzeć, akurat zacząłem poznawać tajniki amfetaminy. Tak, od razu z grubej rury i w sporych ilościach. Miałem 21 lat i mieszkałem w miejscu, którego najciemniejsze i omijane zakamarki, zaczęły mnie wciągać. Mama płakała, prosiła. Nie pracowałem a kasa była potrzebna. Udawało się kraść różne rzeczy, w różnych miejscach. A jak się nie udawało, to wynosiłem z domu co popadło. A wiele tego nie było. Po amfetaminie zacząłem szukać i błądzić. Haszysz, tabsy, różne leki, kwasy wszelakiej maści, grzyby. Rozumiesz, wszystko. I w końcu po latach wędrówki znalazłem ją, królową życia. Heroinę. Czułem przed nią jakiś wewnętrzny lęk, jednocześnie z palącym pragnieniem i fascynacją. Pierwszy raz? Wcale nie był taki piękny jak myślałem. Sporo po tym chorowałem ale mimo to, nie mogłem przestać o niej myśleć. Wróciłem, walnąłem kolejny raz i zacząłem płynąć. Płynąć tak, jak jeszcze nigdy.

Nie wiem kim teraz jestem. Staram się być po prostu człowiekiem, tylko wiesz to cholernie trudne. I nie chodzi mi o ludzi, że gadają tylko o mnie samego. Wspomnienia, to co z sobą robiłem. Brzydziłabyś się podać mi rękę. Z domu wyniosłem się sam. Czułem, resztkami człowieczeństwa, że albo się wyniosę albo ją zabiję, własną mamę. Wiesz, okradałem ją tak, że nie miała co jeść, wpadła w długi. Bywałem agresywny, kilka razy uderzyłem, raz dusiłem. Po prostu odszedłem licząc na to, że ktoś jej pomoże. To dobry człowiek był. Skromna, pracowita, nigdy się nikomu na życie i na mnie nie skarżyła. Kochała mnie, zawsze to czułem i wiedziałem. Nawet narkotyki nigdy nie zabiły do końca, tej pewności we mnie. Mieszkałem chwilę u znajomych takich jak ja. Niedługo, bo kłótnie o hajs, podkradanie dragów. W takim środowisku słowo wsparcie nie funkcjonuje. Narkoman to egoista. Wszystko odda za ćpanie. Matkę, dzieci, żonę i własną duszę. Trafiłem dosłownie pod most. Później dworce, klatki schodowe, ulica, altanki. I ciągły brak kasy. I jeszcze gorszy, niekończący się głód. Głód, który sprawia, że przestajesz być człowiekiem. Przestajesz siebie szanować, zrobisz co ci karzą. Dajesz dupy starym, napalonym, bogatym prezesom. Tak dobrze słyszysz, kilka razy to zrobiłem. Byłem męską dziwką za dragi. Byleby się naćpać, odlecieć. Nie musieć być tu, w tym cholernie trudnym świecie, do którego nigdy nie pasowałem.

I to obrzydliwe uczucie, gdy czasem wracasz na chwilę do świata żywych i uświadamiasz sobie, co zrobiłeś ze swoim życiem, ciałem. Na nieszczęście, chwilowe i zbyt słabe, by wyrwać z objęć nałogu. Te myśli, ta gorzka prawda pcha cię w ten nałóg właśnie jeszcze bardziej. I znowu masz argumentacje dla ćpania. Pytanie, po co to robię, skoro to przynosi tylko ból, straty, śmierć. To jest jak wolność. Złudna ale na tyle piękna, że jej ufasz. Chociaż na moment odrywasz się od tego co cię gnębi i przytłacza. I czym więcej tych problemów dochodzi tym bardziej i częściej chcesz, by zniknęły. Bierzesz, odrywasz się od ziemi, zostawiając na dole to, co ci przeszkadza. I płyniesz. Lecą dni, miesiące, lata. Coraz częściej bywasz na pogrzebach swoich kumpli. Upadasz coraz niżej. Znajomi odwracają się od ciebie z odrazą i lękiem, rodzina nie chce cie znać. Jesteś brudny, zawszawiony, skończony. I wtedy przychodzi ta myśl, która pojawia się prędzej czy później. Skończyć z tym, z sobą.

Dlaczego więc nadal tu jestem, od ponad roku czysty? Otworzyłem oczy, nade mną grupka ludzi. Orientowałem się powoli, że leże gdzieś w parku. I nagle widzę oczy mojej matki, ktoś po nią zadzwonił. A ja wiesz, obsikany, obsrany. Napisz to tak, jak mówię. Napisz im, jak wygląda człowiek, którego pokonał nałóg. Trafiłem na jakiś oddział, z którego oczywiście uciekłem. Sporo fantów jednak udało mi się jeszcze po drodze, zwyczajnie zapieprzyć. Sprzedałem to dość szybko i trafiłem na jedną z najgorszych melin w mieście. Towar był tam tańszy i zawsze, ale często zanieczyszczony. Tylko mi przecież  było wszystko jedno. I nagle, między tymi wszystkimi ćpunami, widzę jego. Syna mojej siostry. Przestaję oddychać, nie wiem co się ze mną dzieje. W głowie przeraźliwy krzyk, że on nie ma nawet osiemnastu lat,  w takim miejscu, zaćpany do granic możliwości. I słowa siostry, którą przypadkiem spotkałem jakieś pół roku temu, że mnie nienawidzi. I nigdy nie wybaczy. Gówniarz zapatrzył się we mnie, zachłysnął tym ścierwem. Nie, to nie będzie ckliwa historia o tym, jaki to wywołało wstrząs i sprawiło natychmiastową odmianę. Ćpałem tak dużo, jak chyba jeszcze nigdy wcześniej. W końcu któraś wpadka, wyrok. Więźniowie, odwyk, inny świat. Inni ludzie choć też po ciężkiej drodze. Też jak ja, odtrąceni przez życie. Choć z innych przyczyn. Było tam kilku takich, którzy zabijanie i gwałt, porównywali do narkotyków i nałogu. Myślisz, że to możliwe? Aż takie okrucieństwo? Tylko z drugiej strony, czym ja się różnie od tych zwyrodnialców? Powiedz im, napisz, że narkotyki zabijają nie tylko tych, co je biorą!

Teraz jestem ponad rok czysty. Przećpałem dużo lat swojego życia.Bardzo dużo. Tu, w tym ośrodku, staram się trochę pomóc. Opowiadam o tym, przez co przeszedłem. Ale to nie będzie historia z happy endem. Mój siostrzeniec nadal bierze a z pewnych źródeł wiemy, że zaraził się HIV. I jest też coś, czego nigdy sobie nie wybaczę. I jakbym się nie starał, nie jestem już w stanie tego naprawić. Chciałbym przeprosić moją mamę. Za wszystko. – Dlaczego tego nie zrobisz?. – Jakiś czas temu, przyszła do mnie siostra. Długo rozmawialiśmy, trudne to było, bolesne. Gdy wychodziła, powiedziała, że mama zmarła zaraz po tym, jak mnie w tym parku znaleźli. Serce nie wytrzymało. Myślisz, że ona jeszcze przyjdzie? Moja siostra? Myślisz, ze wróci?

Wierzę, że tak.

43

3 myśli nt. „Powiedz im, że narkotyki zabijają nie tylko tego, kto je bierze.

  1. ~Daria

    Znalazłam Twój blog na głównej Oneta. Jesteś genialna dziewczyno. Nikt nie potrafi pisać tak jak Ty. Emocjami i prawdą. Zostaję.

    Odpowiedz
  2. ~Monika

    Długo zbieram się aby coś napisać
    Trawię ten tekst już długo i na nowo rozdziera mi serce.
    Mogę Pani opowiedzieć jak wygląda życie z tej drugiej strony , wspoluzależnionych.
    Jak najpierw niewierzysz, zaprzeczasz, odsuwasz tą myśl w najdalszy kąt swojego mózgu, bo przecież to niemożliwe.
    Potem następuje bardzo bolesne zderzenie z rzeczywistością i już dłużej nie możesz udawać że to tylko chwilowe i zaraz przejdzie
    Najdłużej dociera do ciebie fakt że to będzie niekończąca się walka
    Więc walczysz rok, dwa, pięć, osiem ciągle wierzysz, że to właśnie tym razem może się udać, że to właśnie ten odwyk, ten ośrodek będzie tym ostatnim…
    Nie jest.
    Coraz częściej bywasz na pogrzebach, coraz natarczywiej w twojej głowie kiełkuje myśl, że przecież to mógł być on i za każdym razem w duchu dziękujesz, że to że znowu mu się udało
    Mija dziesiąty rok, jesteś wyczerpana, zdruzgotana, poddajesz się… Myślisz tylko o tym aby żył.Tak jak chce, byle tylko żył. Akceptujesz już wszystko tylko dlatego że wraca do domu
    I właśnie wtedy pukają do drzwi.
    Nie żyje
    Nie wierzysz
    Krzyczysz i wciąż nie wierzysz , przecież już się pogodziłaś z tym jak żyje
    Musisz go zobaczyć inaczej nie uwierzysz. Trzymasz się tej myśli kurczowo, to twoja ostatnia nadzieja
    Jesteś pewna, że to pomyłka, tak napewno pomyłka
    Jedziesz sprawdzić, wchodzisz, wyworzą wózek a na nim czarny worek, taki jak w filmach
    Wali ci serce jak oszalałe, ciężko złapać oddech ale w głowie tylko jedna myśl, ta pewność że to napewno nie on.
    Dźwięk rozsuwanego zamka będzie towarzyszyć mi już zawsze
    I to niedowierzanie, że to jednak nie pomyłka

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>